Je lichaam heeft geen kritiek nodig
Je lichaam heeft geen kritiek nodig. Het heeft aandacht nodig. Dat is voor mij waar de Fem Methode begint. En deze week had ik die zin zelf even nodig.
Ik zou in mijn tweede blog beginnen over schouders die vastzitten. Daar had ik al een heel stuk over geschreven. Een paar uur nadat mijn eerste blog online stond, liep het anders. Ik kreeg een bericht doorgestuurd dat helemaal niet aan mij gericht was. Iemand vond iets niet kunnen en schreef dat het diegene boos maakte. Ik las dat op dat moment alsof diegene boos was dat ik dit had opgeschreven. Daarna kreeg ik te horen dat ik mijn tekst moest aanpassen of weghalen.
En daar zat ik. Ik had zin om verder te schrijven en ineens las ik mijn eerste blog terug alsof ik op zoek was naar een fout die ik dan wel gemaakt moest hebben. Dat raakte me. Ik was uit die dynamiek gestapt en toch voelde ik me er weer in terug gezogen.
Kritiek krijgen op mijn woorden, ideeën, gedachten, ervaringen, creativiteit en enthousiasme, dat is wat ik ken. Wat ik mis, is aandacht voor wat ik doe en waarom het voor mij belangrijk is. Als je om iemand geeft, hoort die belangstelling er voor mij bij.
Ik besef dat wat ik denk, voel en maak aandacht verdient. Ik hoef mezelf niet te veranderen om het voor een ander makkelijker te maken. Ik mag mezelf zijn. Ik ben een heel leuk persoon.
Daarom ben ik uit die dynamiek gestapt. Ik koos voor rust en veiligheid en wilde weer de ruimte voelen om mezelf te zijn, met mijn eigen woorden, ideeën en creativiteit. Het verbaasde me hoe snel ik na die reactie weer ging twijfelen of ik die ruimte wel mocht innemen. Of ik die ruimte wel verdiende.
Finding Femke
Ik zeg altijd dat als mensen over je praten, vinden ze je belangrijk. Nou, dat ben ik blijkbaar. Alleen had ik er dit keer buikpijn van en liet het me niet los.
Ik ben open over mijn leven. Over wat ik in mijn eerste blog schreef, praat ik ook gewoon. Op papier komen je woorden bij iemand terecht zonder dat je tegenover elkaar zit. En later dacht ik ineens aan dat doorgestuurde bericht. Misschien vond diegene juist het gedrag dat ik beschreef niet kunnen. Well, hello, silver lining. Het viel me op hoe anders ik dezelfde woorden kon lezen toen ik er op een ander moment naar keek. Als we wél tegenover elkaar zaten, zou ik gewoon vragen wat diegene boos maakte. Ik ben daar oprecht benieuwd naar.
Mijn keuzes maak ik weloverwogen, uit liefde en gevoel, zodat ik er ook achter kan blijven staan. Maar kennelijk kan ik ergens heel zeker over zijn en er tóch dagen mee zitten.
En zo kwam ik alsnog bij die schouders uit. Die trekken steeds verder op en mijn heupen zetten zich vast. Als ik dan een tijdje heb gezeten, voel ik het meteen bij het opstaan.
Ouderschapsspieren, noem ik ze maar. Nooit voor getraind, wel flink ontwikkeld.
Ik dacht dat ik lekker op weg was met van vast naar vrij. En dat ben ik ook. Deze week merkte ik hoe snel ik weer bij elke zin zat te bedenken hoe die zou vallen. Zelfs de Fem Methode trok ik ineens in twijfel. Op zo’n moment zou ik graag iemand naast me hebben bij wie ik gewoon hardop kan zeggen wat me bezighoudt. Iemand die luistert, met me meedenkt en bij wie ik voel dat ik er even niet alleen voor sta.
Ik weet waar mijn spanning vandaan komt. Als ik opmerk hoe hoog mijn schouders zitten, sta ik ook even stil bij wat er in mijn hoofd gebeurt. Wat raakt me zo? Wat heb ik nodig om weer te voelen waar ík achter sta? Door daar aandacht aan te geven, komt er wat rust. Dan kan ik weer voelen dat verder schrijven bij me past. Hoe iemand anders daarop reageert, is aan diegene. Ik bepaal wat ik over mijn leven deel. En ja, ik had al gezegd dat ik best wat te vertellen heb.
Well, that’s a weight off my shoulders.
Een kijkje achter de salondeur
Op zo’n dag smeer ik thuis mijn schouders en heupen in met The Flow Master van Rosie’s Naturals. Dat is een klein moment waarop ik mijn lichaam verzorg. Ik neem even de tijd om te voelen hoe vast mijn schouders zitten. Tijdens het smeren merk ik al dat ik ze wat laat zakken. En dan denk ik: look at me, I’m the Flow Master.

Ik laat je in de salon graag zelf ervaren hoe de crème aanvoelt. Ik gebruik haar vóór, tijdens of na het cuppen, afhankelijk van wat bij de behandeling past. Als je thuis zelf zo’n verzorgingsmoment wilt nemen, kun je The Flow Master bij mij in de salon kopen.
Misschien betekent dat kleine moment aan de behandeltafel daarom ook zoveel voor me. Halverwege het cuppen zeg je ‘Fem, dit is vandaag te veel.’ Dan draai ik de zuigkracht terug. Misschien voelde diezelfde druk de vorige keer juist fijn. Vandaag voelt het anders. Of je zegt ‘Fem, ik heb even stilte nodig.’ Goed dat je het zegt. Dan kan ik daar iets mee.
Als je binnenkomt en alleen weet dat je al de hele dag met opgetrokken schouders rondloopt, kunnen we daar beginnen. Soms weet je meteen wat je voelt. Soms merk je het pas terwijl ik met de cup over je huid beweeg. We hebben de ruimte om dat samen uit te zoeken.
Diezelfde aandacht geef ik mezelf ook. Deze week begon dat met merken hoe vast ik zit. Ik heb mijn schouders verzorgd, stilgestaan bij wat me raakte en weer gevoeld hoeveel zin ik heb om te schrijven en te behandelen. En zo zit ik hier, met blog twee.
Liefs,Femke


Opmerkingen